MARINA'S THOUGHTS

  Αποφάσισα να δημιουργήσω μια σειρά κειμένων στα οποία θα αναφέρω κάθε φορά από ένα πράγμα το οποίο έχω καταφέρει να αλλάξω ή απλώς να βελτιώσω. Σκοπός μου είναι να υπενθυμίζω στον εαυτό μου την εξέλιξη την οποία έχω κάνει και το δρόμο που έχω διανύσει.    Πολλές φορές ξεχνάμε το ποιοι ήμασταν κάποτε και το πόσα περιθώρια φυσικά έχουμε για εξέλιξη. Αυτό ποτέ δε θα σταματήσει. Καλό είναι όμως να μας θυμίζουμε που και που τις συνήθειες που έχουμε πετάξει μακριά μας. Και θα ξεκινήσω με την πρώτη. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, είχα την τάση να στρέφομαι προς πράγματα αρνητικά, τα οποία μου έριχναν την ψυχολογία. Και θα μιλήσω με πολύ απλά παραδείγματα, τα οποία μπορεί να φαντάζουν ασήμαντα αλλά στην ουσία είναι καθοριστικά για την ψυχολογία σου.   Συγκεκριμένα, ήθελα να ακούω μόνο μελαγχολικά τραγούδια, να βλέπω μόνο "καταθλιπτικές" ταινίες και να ονειρεύομαι αρνητικές καταστάσεις. Όλα αυτά με οδηγούσαν στο να κλαίω. Δεν είναι ότι απλά περνούσα μια φάση και μετά τα σταματούσα...

  Διαβάζοντας το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι "20 βήματα μπροστά", το οποίο παραθέτει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος, θα ήθελα να αναφέρω δύο βήματα που έκαναν σε εμένα το κλικ, τα οποία πράγματι θα σε πάνε μπροστά στην προσωπική σου εξέλιξη. Να ακούς και να έχεις ταπεινοφροσύνη.   Αυτά τα δύο συνδέονται άμεσα. Να έχεις ταπεινοφροσύνη σημαίνει να μάθεις να ακούς, να αποδέχεσαι ότι δε μπορείς να γνωρίζεις τα πάντα, να ξέρεις ότι κάνεις λάθη και να δέχεσαι τη διαφορετικότητα των απόψεων. Δε μπορούμε να έχουμε πάντα δίκιο και δε γίνεται να προχωρήσουμε μπροστά και να μάθουμε νέα πράγματα, εάν συνεχώς αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι δεν ξέρουμε πολλά από αυτά που υπάρχουν εκεί έξω. Δε γίνεται να φοράμε πάντα το μανδύα του παντογνώστη, να είμαστε κάθετοι και απόλυτοι σε αυτά που νομίζουμε ότι ξέρουμε και να μειώνουμε την άποψη ή τη γνώση του άλλου ανθρώπου.   Επίσης, δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια αλλά ακόμα και αν υπάρχει δε γίνεται να τη γνωρίσουμε. Γιατί εμείς οι άνθρωποι έχουμε πε...