Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

  Αποφάσισα να δημιουργήσω μια σειρά κειμένων στα οποία θα αναφέρω κάθε φορά από ένα πράγμα το οποίο έχω καταφέρει να αλλάξω ή απλώς να βελτιώσω. Σκοπός μου είναι να υπενθυμίζω στον εαυτό μου την εξέλιξη την οποία έχω κάνει και το δρόμο που έχω διανύσει. 

  Πολλές φορές ξεχνάμε το ποιοι ήμασταν κάποτε και το πόσα περιθώρια φυσικά έχουμε για εξέλιξη. Αυτό ποτέ δε θα σταματήσει. Καλό είναι όμως να μας θυμίζουμε που και που τις συνήθειες που έχουμε πετάξει μακριά μας. Και θα ξεκινήσω με την πρώτη. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, είχα την τάση να στρέφομαι προς πράγματα αρνητικά, τα οποία μου έριχναν την ψυχολογία. Και θα μιλήσω με πολύ απλά παραδείγματα, τα οποία μπορεί να φαντάζουν ασήμαντα αλλά στην ουσία είναι καθοριστικά για την ψυχολογία σου.

  Συγκεκριμένα, ήθελα να ακούω μόνο μελαγχολικά τραγούδια, να βλέπω μόνο "καταθλιπτικές" ταινίες και να ονειρεύομαι αρνητικές καταστάσεις. Όλα αυτά με οδηγούσαν στο να κλαίω. Δεν είναι ότι απλά περνούσα μια φάση και μετά τα σταματούσα. Ήταν μια συνήθεια διαρκείας. Έτεινα να στρέφομαι εκεί, το γιατί δεν το ξέρω. Αλλά ήταν σα να προσπαθούσα να μου προκαλέσω αρνητικά συναισθήματα, σα να είχα έναν εθισμό σε αυτά και σα να ήθελα να με σαμποτάρω. Αυτό φυσικά συνεχιζόταν και με ανθρώπους. Κολλούσα με ανθρώπους που δε μου έδιναν σημασία ή που δε με εκτιμούσαν.

  Χαίρομαι που πλέον προσπαθώ να μου προσφέρω θετικά ερεθίσματα. Αν και θα υπάρχουν κάποιες φορές, ίσως είναι φυσιολογικό και λογικό, που θα έχω τάσεις στις συνήθειες του παρελθόντος. Όμως, είτε ασυνείδητα είτε συνειδητά, επιλέγω χαρούμενη μουσική που μου φτιάχνει τη διάθεση και με κάνει να θέλω να χορεύω και να έχω ενέργεια. Επιλέγω να βλέπω κωμικές σειρές που με κάνουν όχι απλά να γελάω αλλά να ξεκαρδίζομαι στα γέλια και να οραματίζομαι μόνο στιγμές χαρούμενες και ευτυχισμένες που θέλω να ζήσω. Και τότε οπλίζομαι με δύναμη και χαρούμενη διάθεση. Ακόμα και ανθρώπους, το πιο δύσκολο κομμάτι θεωρώ, προσπαθώ να τους αποφεύγω, ανθρώπους που δεν μου προσφέρουν κάτι ουσιαστικό, ανθρώπους που δε με νοιάζονται ή δε με εκτιμούν. Αν και έχω δρόμο ακόμα στο να θέσω πιο αυστηρά όρια σε αυτό το κομμάτι.

  Παρ' όλα αυτά, χαίρομαι που έχω κατορθώσει αυτή τη συνήθεια, η οποία συμβάλλει στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησής μου!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

 Όλα θέλουν το χρόνο τους. Χρειάζεται υπομονή, ψυχραιμία και ένα ήρεμο μυαλό - όσο αυτό είναι δυνατόν - για να μπορέσεις να αντεπεξέλθεις στις δυσκολίες της καθημερινότητας και να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα.   Έγινα για δεύτερη φορά μαμά πριν τρεις εβδομάδες και όλα μοιάζουν τόσο ξένα και περίεργα. Τύψεις, αρνητικές σκέψεις, φόβος και νοσταλγία. Ενοχές γιατί δε μπορώ να περνώ ακόμα το χρόνο που περνούσα με την κόρη μου και έχω πέσει με τα μούτρα στο μωρό, αφού χρειάζεται συνεχώς τάισμα και νανούρισμα. Αρνητικές σκέψεις, καθώς πιστεύω ότι όλο αυτό δε θα τελειώσει και ένα κύμα απελπισίας με κατακλύζει. Φόβος ότι ίσως να μη μπορώ να τα καταφέρω και νοσταλγία για τις στιγμές που περνούσα με τον άντρα και την κόρη μου πριν έρθει το μωρό.  Σαφώς ήταν κάτι που ήθελα, αλλά όπως και στην πρώτη γέννα, έτσι και τώρα, την περίοδο της λοχείας την περνώ με αρκετές μαύρες σκέψεις. Με σκέψεις που με τρομάζουν, με σκέψεις που δε θέλω να παραδεχτώ ούτε στον εαυτό μου. Προσπαθώ όμω...
  Διάβασα κάπου τα εξής λόγια: "Στην πραγματικότητα αυτό που είναι ακαταμάχητο στον έρωτα είναι αυτή η συγκινησιακή εμπειρία - όχι ο άλλος άνθρωπος. Η φράση του Νίτσε 'ερωτευόμαστε την επιθυμία μας, όχι το αντικείμενό της' είναι σημαντικό για τους ανθρώπους που βασανίζονται στον έρωτα".    Αυτό είναι κάτι που είχα συνειδητοποιήσει κάποια χρόνια πριν και έπειτα έπεφτα πάνω συνέχεια σε παρόμοιες διαπιστώσεις. Είχα καταλάβει ότι δεν ερωτευόμουν πάντα ανθρώπους. Δεν ξέρω άλλωστε αν είναι δυνατόν να ερωτευόμαστε συνέχεια κάθε άνθρωπο που γνωρίζουμε. Μπορεί για κάποιους να είναι. Πάντως αυτό που κατάλαβα στον εαυτό μου (και το βιώνουν αρκετοί άνθρωποι) είναι πως η ανάγκη μας και η επιθυμία μας να νιώσουμε αυτό το συναίσθημα είναι τέτοιες που μας κάνουν να νομίζουμε ότι είμαστε ερωτευμένοι. Ερωτευόμαστε την ίδια την ιδέα του πάθους. Θέλουμε η ζωή μας να γεμίσει από αυτόν. Και έτσι γνωρίζουμε συνέχεια ανθρώπους και ισχυριζόμαστε ότι ερωτευόμαστε ξανά και ξανά ενώ μπορεί και ν...
Ο μόνος τρόπος για να ηρεμήσω τα σκοτάδια μου, ο μόνος τρόπος για να σβήσω λίγο από το μαύρο που χρωματίζει την ψυχή μου είναι να κοιτάζω πίσω στο παρελθόν, για να συνειδητοποιήσω όλα όσα δεν είχα και έχω τώρα στο παρόν. Για να αντιληφθώ πού βρισκόμουν και πού βρίσκομαι τώρα. Για να νιώσω ευγνώμων για όλα όσα κατάφερα να αποκτήσω. Για όλες εκείνες τις στιγμές που δεν τα παράτησα, που συνέχισα να παλεύω με τα πιο τρομακτικά σκοτάδια μου και με τους πιο επικίνδυνους δαίμονές μου. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνω να ανακτήσω την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμησή μου. Μπορεί να είναι λάθος τρόπος, να είναι όλα μια ψευδαίσθηση και να μη χρειάζεται καν να σκεφτώ όλα όσα έχω καταφέρει για να μπορώ να νιώθω ικανή. Ίσως πρέπει να νιώθω έτσι ανεξαρτήτως κατορθωμάτων. Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι έτσι αισθάνομαι κάπως καλύτερα. Σίγουρα η οικογένεια που έχω καταφέρει να δημιουργήσω είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να μπορώ να νιώθω ευγνωμοσύνη κάθε μέρα στο θεό και στη ζωή, γιατί η αγάπη είναι αυτή που σε γεμί...