Όλα θέλουν το χρόνο τους. Χρειάζεται υπομονή, ψυχραιμία και ένα ήρεμο μυαλό - όσο αυτό είναι δυνατόν - για να μπορέσεις να αντεπεξέλθεις στις δυσκολίες της καθημερινότητας και να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα. 

 Έγινα για δεύτερη φορά μαμά πριν τρεις εβδομάδες και όλα μοιάζουν τόσο ξένα και περίεργα. Τύψεις, αρνητικές σκέψεις, φόβος και νοσταλγία. Ενοχές γιατί δε μπορώ να περνώ ακόμα το χρόνο που περνούσα με την κόρη μου και έχω πέσει με τα μούτρα στο μωρό, αφού χρειάζεται συνεχώς τάισμα και νανούρισμα. Αρνητικές σκέψεις, καθώς πιστεύω ότι όλο αυτό δε θα τελειώσει και ένα κύμα απελπισίας με κατακλύζει. Φόβος ότι ίσως να μη μπορώ να τα καταφέρω και νοσταλγία για τις στιγμές που περνούσα με τον άντρα και την κόρη μου πριν έρθει το μωρό.

 Σαφώς ήταν κάτι που ήθελα, αλλά όπως και στην πρώτη γέννα, έτσι και τώρα, την περίοδο της λοχείας την περνώ με αρκετές μαύρες σκέψεις. Με σκέψεις που με τρομάζουν, με σκέψεις που δε θέλω να παραδεχτώ ούτε στον εαυτό μου. Προσπαθώ όμως να με καθησυχαζω. Να μου λέω ότι είναι μια περίοδος δύσκολη, που δε θα κρατήσει πολύ. Ότι είναι μια περίοδος προσαρμογής για όλους μας και πως όλα μα όλα τα πράγματα θέλουν λίγο χρόνο για να στρώσουν. Η υπομονή είναι μεγάλη αρετή και χωρίς αυτήν νιώθεις πως τρελένεσαι. 

 Η μοναξιά είναι ένα ακόμα συναίσθημα που αισθάνομαι. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί νιώθω ότι έχω χάσει τα πατήματα μου. Ίσως γιατί χάνω και βρίσκω ξανά τον εαυτό μου και βιώνω μια τέτοια διαρκή πάλη. Προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Γι αυτό και γράφω. Το να γράφω και να ξέρω όμως ότι κάποιος με ακούει, είναι κάτι που με ανακουφίζει. 

 Υπομονή λοιπόν μου μένει μόνο να κάνω. Κάποιες εβδομάδες μέχρι να μπουν όλα σε μια σειρά και να συνηθίσουμε τη νέα πραγματικότητα. Γιατί όλα θέμα συνήθειας είναι και πολλές φορές ίσως τα πράγματα να μην είναι τόσο τραγικά όσο νομίζαμε αλλά να χρειαζόμαστε μια ανάσα και λίγο χρόνο για να το συνειδητοποιήσουμε.