Διάβασα κάπου τα εξής λόγια: "Στην πραγματικότητα αυτό που είναι ακαταμάχητο στον έρωτα είναι αυτή η συγκινησιακή εμπειρία - όχι ο άλλος άνθρωπος. Η φράση του Νίτσε 'ερωτευόμαστε την επιθυμία μας, όχι το αντικείμενό της' είναι σημαντικό για τους ανθρώπους που βασανίζονται στον έρωτα". 

  Αυτό είναι κάτι που είχα συνειδητοποιήσει κάποια χρόνια πριν και έπειτα έπεφτα πάνω συνέχεια σε παρόμοιες διαπιστώσεις. Είχα καταλάβει ότι δεν ερωτευόμουν πάντα ανθρώπους. Δεν ξέρω άλλωστε αν είναι δυνατόν να ερωτευόμαστε συνέχεια κάθε άνθρωπο που γνωρίζουμε. Μπορεί για κάποιους να είναι. Πάντως αυτό που κατάλαβα στον εαυτό μου (και το βιώνουν αρκετοί άνθρωποι) είναι πως η ανάγκη μας και η επιθυμία μας να νιώσουμε αυτό το συναίσθημα είναι τέτοιες που μας κάνουν να νομίζουμε ότι είμαστε ερωτευμένοι. Ερωτευόμαστε την ίδια την ιδέα του πάθους. Θέλουμε η ζωή μας να γεμίσει από αυτόν. Και έτσι γνωρίζουμε συνέχεια ανθρώπους και ισχυριζόμαστε ότι ερωτευόμαστε ξανά και ξανά ενώ μπορεί και να μην είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Μας ελκύει αυτή η αρχική έξαψη. Το άγχος και η ένταση που συνοδεύουν τον έρωτα, η αγωνία, η αδρεναλίνη, η αίσθηση ότι ξαναγεννιόμαστε.

  Επίσης, πολλές φορές εξιδανικεύουμε το άλλο πρόσωπο και δεν το βλέπουμε πραγματικά. Άρα ίσως και να μην αγαπάμε τον πραγματικό άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας, γιατί πολύ απλά δε μπορούμε να το δούμε στην αρχή. Είμαστε τυφλωμένοι από την ανάγκη μας για ένωση. Και ερωτευόμαστε αυτό που θέλουμε, αυτό που έχουμε ανάγκη και μας λείπει, αυτό που ονειρευόμαστε.

  Εν τέλει αυτή η φλόγα είναι πιθανόν μια ψευδαίσθηση και ένας διάλογος πιο πολύ με τον εαυτό μας και όχι τόσο με άλλον, αφού προβάλλουμε μέσω του προσώπου που έχουμε απέναντί μας τις δικές μας ανασφάλειες και προσδοκίες.