Κολλάμε ταμπέλες στην ευτυχία και τη βάζουμε σε κουτάκια περιορίζοντας έτσι τον εαυτό μας και τους άλλους. Η ευτυχία είναι καθαρά προσωπική υπόθεση του καθενός και σίγουρα υποκειμενική ως ένα μεγάλο βαθμό. Δίνουμε οδηγίες ή συμβουλές χωρίς να σκεφτόμαστε ότι αυτό για τον άλλον μπορεί να είναι "λάθος" ή να μη λειτουργεί. Παρασυρόμαστε από παγιωμένες και στερεοτυπικές αντιλήψεις. Νομίζουμε πως ο άλλος θα ευτυχήσει αν ακολουθήσει τις δικές μας απόψεις ή θεωρήσεις για τα πράγματα ή ακόμα και εμείς οι ίδιοι χάνουμε στιγμές, δε συνάπτουμε σχέσεις ή τις καταστρέφουμε, μένουμε πίσω στα όνειρά μας γιατί έχουμε περιοριστικές πεποιθήσεις. Ας αφεθούμε ελεύθεροι για να μπορέσουμε να αναπνεύσουμε και να ακολουθήσουμε το δρόμο που μας κάνει πραγματικά χαρούμενους. Το μονοπάτι της ευτυχίας και της ελευθερίας είναι δύσκολο, θέλει γενναιότητα και τόλμη, θέλει αρκετές φορές και ασυμβιβασίες, αλλά αυτό θα είναι και το μεγάλο στοίχημα με τον εαυτό μας, είναι ένα δώρο προς εμάς, ένα δώρο που μας αξίζει και πρέπει να παλέψουμε για αυτό!
Όλα θέλουν το χρόνο τους. Χρειάζεται υπομονή, ψυχραιμία και ένα ήρεμο μυαλό - όσο αυτό είναι δυνατόν - για να μπορέσεις να αντεπεξέλθεις στις δυσκολίες της καθημερινότητας και να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα. Έγινα για δεύτερη φορά μαμά πριν τρεις εβδομάδες και όλα μοιάζουν τόσο ξένα και περίεργα. Τύψεις, αρνητικές σκέψεις, φόβος και νοσταλγία. Ενοχές γιατί δε μπορώ να περνώ ακόμα το χρόνο που περνούσα με την κόρη μου και έχω πέσει με τα μούτρα στο μωρό, αφού χρειάζεται συνεχώς τάισμα και νανούρισμα. Αρνητικές σκέψεις, καθώς πιστεύω ότι όλο αυτό δε θα τελειώσει και ένα κύμα απελπισίας με κατακλύζει. Φόβος ότι ίσως να μη μπορώ να τα καταφέρω και νοσταλγία για τις στιγμές που περνούσα με τον άντρα και την κόρη μου πριν έρθει το μωρό. Σαφώς ήταν κάτι που ήθελα, αλλά όπως και στην πρώτη γέννα, έτσι και τώρα, την περίοδο της λοχείας την περνώ με αρκετές μαύρες σκέψεις. Με σκέψεις που με τρομάζουν, με σκέψεις που δε θέλω να παραδεχτώ ούτε στον εαυτό μου. Προσπαθώ όμω...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου