Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

 Υπάρχουνε μέρες που αισθήματα ματαιότητας με κατακλύζουν. Πως τίποτα δεν έχει νόημα. Άλλες μέρες πάλι που μία αποτυχία, ένα λάθος με κάνουν να αισθάνομαι ανίκανη. Σαφώς δεν πιστεύω πως η αποτυχία είναι κάτι τραγικό, ίσα ίσα που θεωρώ πως εξελίσσεσαι και γίνεσαι σοφότερος αλλά σαν ένας άνθρωπος τελειομανής αντιμετωπίζω τον εαυτό μου κάπως πιο σκληρά θα έλεγα. Βάζω πολλούς και υψηλούς στόχους φτάνοντας πολλές φορές στα όρια της υπερκόπωσης και ακριβώς εκεί έγκειται το λάθος μου. Με μικρούς στόχους και με μικρά βήματα είναι πολύ πιο σίγουρο ότι θα επιτύχεις. Γενικά είμαι ένας άνθρωπος δημιουργικός και δραστήριος, μου αρέσει να κάνω και να μαθαίνω πράγματα αλλά αρκετές φορές προκειμένου να νιώσω ικανή, δυνατή και ξεχωριστή θέλω να τα κάνω όλα τέλεια. Αν δεν τα κάνω, αισθάνομαι όχι και τόσο ικανή. Ακόμα και όταν τα κάνω, πάντα βρίσκω κάτι να μην είμαι ικανοποιημένη. Όλα αυτά είναι φυσικό και επόμενο να μου προκαλούν απίστευτο άγχος και να μη μπορώ να είμαι χαρούμενη. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι όλα αυτά τα συναισθήματα έχουν μειωθεί από τότε που έγινα μητέρα. Η μητρότητα μου άλλαξε αρκετά τη ζωή, νιώθω πολύ πιο δυνατή και έχω πιστέψει περισσότερο στον εαυτό μου. Παρόλα αυτά η τελειομανία υπάρχει μέσα μου και με φθείρει, με κουράζει... Και σκέφτομαι τώρα... Και στο κάτω κάτω γιατί να πρέπει και να θέλουμε να είμαστε τέλειοι και υπερδύναμοι; Γιατί να μη μπορούμε να ευχαριστηθούμε καταστάσεις, γιατί να μην είμαστε ήρεμοι και να μη μπορούμε να αφεθούμε; Γιατί να μη σκεφτόμαστε πού ήμασταν κάποτε και πού είμαστε τώρα, πώς ήμασταν τότε και πώς είμαστε τώρα για να παίρνουμε κουράγιο και να βλέπουμε το πόσο δρόμο έχουμε διανύσει, το πόσο αγώνα έχουμε ρίξει που αυτά εν τέλει μετράνε και μας κάνουν πιο γενναίους και σπουδαίους. Από τη μία πιστεύω πως έτσι είναι η ανθρώπινη φύση, πάντα θα θέλει αυτό που δεν έχει και δε θα θέλει αυτό που έχει, θα σπεύδει να αποκτήσει κάτι και όταν το καταφέρει αντί να το χαρεί θα τρέξει να αποκτήσει κάτι άλλο. Από την άλλη νομίζω πως μπορείς να αλλάξεις τη νοοτροπία σου και να μάθεις να είσαι ευγνώμων, να μάθεις να βάζεις πάνω από όλα την ψυχική σου υγεία η οποία είναι πιο σημαντική από επιτεύγματα και κατορθώματα και να καταλάβεις πώς αν  απουσιάζουν αυτά από τη ζωή σου μπορείς και πάλι να είσαι ευτυχισμένος γιατί σημαντικό είναι να απολαμβάνεις τα μικρά πράγματα και τις στιγμές. 



                                                     


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

 Όλα θέλουν το χρόνο τους. Χρειάζεται υπομονή, ψυχραιμία και ένα ήρεμο μυαλό - όσο αυτό είναι δυνατόν - για να μπορέσεις να αντεπεξέλθεις στις δυσκολίες της καθημερινότητας και να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα.   Έγινα για δεύτερη φορά μαμά πριν τρεις εβδομάδες και όλα μοιάζουν τόσο ξένα και περίεργα. Τύψεις, αρνητικές σκέψεις, φόβος και νοσταλγία. Ενοχές γιατί δε μπορώ να περνώ ακόμα το χρόνο που περνούσα με την κόρη μου και έχω πέσει με τα μούτρα στο μωρό, αφού χρειάζεται συνεχώς τάισμα και νανούρισμα. Αρνητικές σκέψεις, καθώς πιστεύω ότι όλο αυτό δε θα τελειώσει και ένα κύμα απελπισίας με κατακλύζει. Φόβος ότι ίσως να μη μπορώ να τα καταφέρω και νοσταλγία για τις στιγμές που περνούσα με τον άντρα και την κόρη μου πριν έρθει το μωρό.  Σαφώς ήταν κάτι που ήθελα, αλλά όπως και στην πρώτη γέννα, έτσι και τώρα, την περίοδο της λοχείας την περνώ με αρκετές μαύρες σκέψεις. Με σκέψεις που με τρομάζουν, με σκέψεις που δε θέλω να παραδεχτώ ούτε στον εαυτό μου. Προσπαθώ όμω...
  Διάβασα κάπου τα εξής λόγια: "Στην πραγματικότητα αυτό που είναι ακαταμάχητο στον έρωτα είναι αυτή η συγκινησιακή εμπειρία - όχι ο άλλος άνθρωπος. Η φράση του Νίτσε 'ερωτευόμαστε την επιθυμία μας, όχι το αντικείμενό της' είναι σημαντικό για τους ανθρώπους που βασανίζονται στον έρωτα".    Αυτό είναι κάτι που είχα συνειδητοποιήσει κάποια χρόνια πριν και έπειτα έπεφτα πάνω συνέχεια σε παρόμοιες διαπιστώσεις. Είχα καταλάβει ότι δεν ερωτευόμουν πάντα ανθρώπους. Δεν ξέρω άλλωστε αν είναι δυνατόν να ερωτευόμαστε συνέχεια κάθε άνθρωπο που γνωρίζουμε. Μπορεί για κάποιους να είναι. Πάντως αυτό που κατάλαβα στον εαυτό μου (και το βιώνουν αρκετοί άνθρωποι) είναι πως η ανάγκη μας και η επιθυμία μας να νιώσουμε αυτό το συναίσθημα είναι τέτοια που μας κάνουν να νομίζουμε ότι είμαστε ερωτευμένοι. Ερωτευόμαστε την ίδια την ιδέα του πάθους. Θέλουμε η ζωή μας να γεμίσει από αυτό. Και έτσι γνωρίζουμε συνέχεια ανθρώπους και ισχυριζόμαστε ότι ερωτευόμαστε ξανά και ξανά ενώ μπορεί και να ...
 Εν συνεχεία της σειράς των πραγμάτων που έχω καταφέρει συγκριτικά με το παρελθόν, χαίρομαι που πλέον μπορώ να ζω στο παρόν. Όσο αυτό είναι εφικτό. Και λέω όσο είναι εφικτό, γιατί θεωρώ ότι κανείς δε ζει αποκλειστικά και μόνο στο τώρα. Πάντα έχει την τάση να αναπολεί το παρελθόν και να ονειρεύεται το μέλλον. Η σκέψη χάνεται, σκορπίζεται.   Όμως, παλιότερα δε μπορούσα να χαρώ ούτε τις απλές στιγμές από φόβο και τρόμο, επειδή δε θα τις είχα ίσως στο μέλλον. Και έχανα τα πάντα μέσα από τα χέρια μου. Έχανα τις πολύτιμες στιγμές με ανθρώπους που είχα επιλέξει να έχω στη ζωή μου. Δεν απολάμβανα στο έπακρο σχεδόν τίποτα. Είμαι υπερήφανη όμως που τα τελευταία χρόνια κάθε στιγμή που έρχεται μπροστά μου, κάθε ευκαιρία την αρπάζω και προσπαθώ να τη βιώνω με όλο μου το είναι. Ξέρω ότι δε θα υπάρξει ξανά η μοναδικότητα της κάθε στιγμής. Η κάθε μία κρύβει κάτι πολύτιμο και εγώ τις συλλέγω για να μπορώ να τις θυμάμαι στο μέλλον ως παρελθόν. Να ξέρω ότι έχω υπάρξει και η ανάμνηση να λειτ...