MARINA'S THOUGHTS

 Εν συνεχεία της σειράς των πραγμάτων που έχω καταφέρει συγκριτικά με το παρελθόν, χαίρομαι που πλέον μπορώ να ζω στο παρόν. Όσο αυτό είναι εφικτό. Και λέω όσο είναι εφικτό, γιατί θεωρώ ότι κανείς δε ζει αποκλειστικά και μόνο στο τώρα. Πάντα έχει την τάση να αναπολεί το παρελθόν και να ονειρεύεται το μέλλον. Η σκέψη χάνεται, σκορπίζεται.   Όμως, παλιότερα δε μπορούσα να χαρώ ούτε τις απλές στιγμές από φόβο και τρόμο, επειδή δε θα τις είχα ίσως στο μέλλον. Και έχανα τα πάντα μέσα από τα χέρια μου. Έχανα τις πολύτιμες στιγμές με ανθρώπους που είχα επιλέξει να έχω στη ζωή μου. Δεν απολάμβανα στο έπακρο σχεδόν τίποτα. Είμαι υπερήφανη όμως που τα τελευταία χρόνια κάθε στιγμή που έρχεται μπροστά μου, κάθε ευκαιρία την αρπάζω και προσπαθώ να τη βιώνω με όλο μου το είναι. Ξέρω ότι δε θα υπάρξει ξανά η μοναδικότητα της κάθε στιγμής. Η κάθε μία κρύβει κάτι πολύτιμο και εγώ τις συλλέγω για να μπορώ να τις θυμάμαι στο μέλλον ως παρελθόν. Να ξέρω ότι έχω υπάρξει και η ανάμνηση να λειτ...

  Αποφάσισα να δημιουργήσω μια σειρά κειμένων στα οποία θα αναφέρω κάθε φορά από ένα πράγμα το οποίο έχω καταφέρει να αλλάξω ή απλώς να βελτιώσω. Σκοπός μου είναι να υπενθυμίζω στον εαυτό μου την εξέλιξη την οποία έχω κάνει και το δρόμο που έχω διανύσει.    Πολλές φορές ξεχνάμε το ποιοι ήμασταν κάποτε και το πόσα περιθώρια φυσικά έχουμε για εξέλιξη. Αυτό ποτέ δε θα σταματήσει. Καλό είναι όμως να μας θυμίζουμε που και που τις συνήθειες που έχουμε πετάξει μακριά μας. Και θα ξεκινήσω με την πρώτη. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, είχα την τάση να στρέφομαι προς πράγματα αρνητικά, τα οποία μου έριχναν την ψυχολογία. Και θα μιλήσω με πολύ απλά παραδείγματα, τα οποία μπορεί να φαντάζουν ασήμαντα αλλά στην ουσία είναι καθοριστικά για την ψυχολογία σου.   Συγκεκριμένα, ήθελα να ακούω μόνο μελαγχολικά τραγούδια, να βλέπω μόνο "καταθλιπτικές" ταινίες και να ονειρεύομαι αρνητικές καταστάσεις. Όλα αυτά με οδηγούσαν στο να κλαίω. Δεν είναι ότι απλά περνούσα μια φάση και μετά τα σταματούσα...

  Διαβάζοντας το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι "20 βήματα μπροστά", το οποίο παραθέτει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος, θα ήθελα να αναφέρω δύο βήματα που έκαναν σε εμένα το κλικ, τα οποία πράγματι θα σε πάνε μπροστά στην προσωπική σου εξέλιξη. Να ακούς και να έχεις ταπεινοφροσύνη.   Αυτά τα δύο συνδέονται άμεσα. Να έχεις ταπεινοφροσύνη σημαίνει να μάθεις να ακούς, να αποδέχεσαι ότι δε μπορείς να γνωρίζεις τα πάντα, να ξέρεις ότι κάνεις λάθη και να δέχεσαι τη διαφορετικότητα των απόψεων. Δε μπορούμε να έχουμε πάντα δίκιο και δε γίνεται να προχωρήσουμε μπροστά και να μάθουμε νέα πράγματα, εάν συνεχώς αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι δεν ξέρουμε πολλά από αυτά που υπάρχουν εκεί έξω. Δε γίνεται να φοράμε πάντα το μανδύα του παντογνώστη, να είμαστε κάθετοι και απόλυτοι σε αυτά που νομίζουμε ότι ξέρουμε και να μειώνουμε την άποψη ή τη γνώση του άλλου ανθρώπου.   Επίσης, δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια αλλά ακόμα και αν υπάρχει δε γίνεται να τη γνωρίσουμε. Γιατί εμείς οι άνθρωποι έχουμε πε...

 Όλα θέλουν το χρόνο τους. Χρειάζεται υπομονή, ψυχραιμία και ένα ήρεμο μυαλό - όσο αυτό είναι δυνατόν - για να μπορέσεις να αντεπεξέλθεις στις δυσκολίες της καθημερινότητας και να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα.   Έγινα για δεύτερη φορά μαμά πριν τρεις εβδομάδες και όλα μοιάζουν τόσο ξένα και περίεργα. Τύψεις, αρνητικές σκέψεις, φόβος και νοσταλγία. Ενοχές γιατί δε μπορώ να περνώ ακόμα το χρόνο που περνούσα με την κόρη μου και έχω πέσει με τα μούτρα στο μωρό, αφού χρειάζεται συνεχώς τάισμα και νανούρισμα. Αρνητικές σκέψεις, καθώς πιστεύω ότι όλο αυτό δε θα τελειώσει και ένα κύμα απελπισίας με κατακλύζει. Φόβος ότι ίσως να μη μπορώ να τα καταφέρω και νοσταλγία για τις στιγμές που περνούσα με τον άντρα και την κόρη μου πριν έρθει το μωρό.  Σαφώς ήταν κάτι που ήθελα, αλλά όπως και στην πρώτη γέννα, έτσι και τώρα, την περίοδο της λοχείας την περνώ με αρκετές μαύρες σκέψεις. Με σκέψεις που με τρομάζουν, με σκέψεις που δε θέλω να παραδεχτώ ούτε στον εαυτό μου. Προσπαθώ όμω...

  Διάβασα κάπου τα εξής λόγια: "Στην πραγματικότητα αυτό που είναι ακαταμάχητο στον έρωτα είναι αυτή η συγκινησιακή εμπειρία - όχι ο άλλος άνθρωπος. Η φράση του Νίτσε 'ερωτευόμαστε την επιθυμία μας, όχι το αντικείμενό της' είναι σημαντικό για τους ανθρώπους που βασανίζονται στον έρωτα".    Αυτό είναι κάτι που είχα συνειδητοποιήσει κάποια χρόνια πριν και έπειτα έπεφτα πάνω συνέχεια σε παρόμοιες διαπιστώσεις. Είχα καταλάβει ότι δεν ερωτευόμουν πάντα ανθρώπους. Δεν ξέρω άλλωστε αν είναι δυνατόν να ερωτευόμαστε συνέχεια κάθε άνθρωπο που γνωρίζουμε. Μπορεί για κάποιους να είναι. Πάντως αυτό που κατάλαβα στον εαυτό μου (και το βιώνουν αρκετοί άνθρωποι) είναι πως η ανάγκη μας και η επιθυμία μας να νιώσουμε αυτό το συναίσθημα είναι τέτοιες που μας κάνουν να νομίζουμε ότι είμαστε ερωτευμένοι. Ερωτευόμαστε την ίδια την ιδέα του πάθους. Θέλουμε η ζωή μας να γεμίσει από αυτόν. Και έτσι γνωρίζουμε συνέχεια ανθρώπους και ισχυριζόμαστε ότι ερωτευόμαστε ξανά και ξανά ενώ μπορεί και ν...

Ο μόνος τρόπος για να ηρεμήσω τα σκοτάδια μου, ο μόνος τρόπος για να σβήσω λίγο από το μαύρο που χρωματίζει την ψυχή μου είναι να κοιτάζω πίσω στο παρελθόν, για να συνειδητοποιήσω όλα όσα δεν είχα και έχω τώρα στο παρόν. Για να αντιληφθώ πού βρισκόμουν και πού βρίσκομαι τώρα. Για να νιώσω ευγνώμων για όλα όσα κατάφερα να αποκτήσω. Για όλες εκείνες τις στιγμές που δεν τα παράτησα, που συνέχισα να παλεύω με τα πιο τρομακτικά σκοτάδια μου και με τους πιο επικίνδυνους δαίμονές μου. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνω να ανακτήσω την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμησή μου. Μπορεί να είναι λάθος τρόπος, να είναι όλα μια ψευδαίσθηση και να μη χρειάζεται καν να σκεφτώ όλα όσα έχω καταφέρει για να μπορώ να νιώθω ικανή. Ίσως πρέπει να νιώθω έτσι ανεξαρτήτως κατορθωμάτων. Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι έτσι αισθάνομαι κάπως καλύτερα. Σίγουρα η οικογένεια που έχω καταφέρει να δημιουργήσω είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να μπορώ να νιώθω ευγνωμοσύνη κάθε μέρα στο θεό και στη ζωή, γιατί η αγάπη είναι αυτή που σε γεμί...