MARINA'S THOUGHTS

 Πλέον ως έναν μεγάλο βαθμό έχω συμφιλιωθεί με τον χρόνο. Δεν τον πολεμώ. Δε βιάζομαι να τα προλάβω όλα τώρα. Παλιότερα, είχα τρομερό άγχος να τα επιτύχω όλα ως μια συγκεκριμένη στιγμή. Όμως, αυτό είναι αδύνατον. Κάθε πράγμα στον καιρό του. Πιστεύω ότι πράγματι υπάρχει "η κατάλληλη στιγμή" για πολλά πράγματα και για πολλές κατατάσεις. Κάποιες ευκαιρίες θα έρθουν όταν θα είσαι έτοιμος και ώριμος να τις δεχτείς και να τις αρπάξεις. Σκεφτόμουν κάποτε λες και δεν έχω όλη τη ζωή μπροστά μου για να πετύχω τα όνειρά μου ή για να ζήσω στιγμές μοναδικές. Πίστευα ότι πρέπει να κάνω κάθε τι τώρα. Αλλιώς έπεφτε η αυτοεκτίμησή μου, η αυτοπεποίθησή μου. Ότι δεν έχω καταφέρει τίποτα, ότι δε θα καταφέρω τίποτα. Ήταν σαν ένα στοίχημα με τον εαυτό μου ότι έχω κατορθώσει πολλά σε μικρή ηλικία. Και δεν απολάμβανα τίποτα. Όμως η ζωή δεν είναι αγώνας δρόμου. Και δε χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν, ίσως ούτε και στον εαυτό σου. Η ζωή είναι απόλαυση. Ένα ένα πράγμα κάθε φορά λοιπόν. Για ν...

 Εν συνεχεία της σειράς των πραγμάτων που έχω καταφέρει συγκριτικά με το παρελθόν, χαίρομαι που πλέον μπορώ να ζω στο παρόν. Όσο αυτό είναι εφικτό. Και λέω όσο είναι εφικτό, γιατί θεωρώ ότι κανείς δε ζει αποκλειστικά και μόνο στο τώρα. Πάντα έχει την τάση να αναπολεί το παρελθόν και να ονειρεύεται το μέλλον. Η σκέψη χάνεται, σκορπίζεται.   Όμως, παλιότερα δε μπορούσα να χαρώ ούτε τις απλές στιγμές από φόβο και τρόμο, επειδή δε θα τις είχα ίσως στο μέλλον. Και έχανα τα πάντα μέσα από τα χέρια μου. Έχανα τις πολύτιμες στιγμές με ανθρώπους που είχα επιλέξει να έχω στη ζωή μου. Δεν απολάμβανα στο έπακρο σχεδόν τίποτα. Είμαι υπερήφανη όμως που τα τελευταία χρόνια κάθε στιγμή που έρχεται μπροστά μου, κάθε ευκαιρία την αρπάζω και προσπαθώ να τη βιώνω με όλο μου το είναι. Ξέρω ότι δε θα υπάρξει ξανά η μοναδικότητα της κάθε στιγμής. Η κάθε μία κρύβει κάτι πολύτιμο και εγώ τις συλλέγω για να μπορώ να τις θυμάμαι στο μέλλον ως παρελθόν. Να ξέρω ότι έχω υπάρξει και η ανάμνηση να λειτ...

  Αποφάσισα να δημιουργήσω μια σειρά κειμένων στα οποία θα αναφέρω κάθε φορά από ένα πράγμα το οποίο έχω καταφέρει να αλλάξω ή απλώς να βελτιώσω. Σκοπός μου είναι να υπενθυμίζω στον εαυτό μου την εξέλιξη την οποία έχω κάνει και το δρόμο που έχω διανύσει.    Πολλές φορές ξεχνάμε το ποιοι ήμασταν κάποτε και το πόσα περιθώρια φυσικά έχουμε για εξέλιξη. Αυτό ποτέ δε θα σταματήσει. Καλό είναι όμως να μας θυμίζουμε που και που τις συνήθειες που έχουμε πετάξει μακριά μας. Και θα ξεκινήσω με την πρώτη. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, είχα την τάση να στρέφομαι προς πράγματα αρνητικά, τα οποία μου έριχναν την ψυχολογία. Και θα μιλήσω με πολύ απλά παραδείγματα, τα οποία μπορεί να φαντάζουν ασήμαντα αλλά στην ουσία είναι καθοριστικά για την ψυχολογία σου.   Συγκεκριμένα, ήθελα να ακούω μόνο μελαγχολικά τραγούδια, να βλέπω μόνο "καταθλιπτικές" ταινίες και να ονειρεύομαι αρνητικές καταστάσεις. Όλα αυτά με οδηγούσαν στο να κλαίω. Δεν είναι ότι απλά περνούσα μια φάση και μετά τα σταματούσα...

  Διαβάζοντας το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι "20 βήματα μπροστά", το οποίο παραθέτει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος, θα ήθελα να αναφέρω δύο βήματα που έκαναν σε εμένα το κλικ, τα οποία πράγματι θα σε πάνε μπροστά στην προσωπική σου εξέλιξη. Να ακούς και να έχεις ταπεινοφροσύνη.   Αυτά τα δύο συνδέονται άμεσα. Να έχεις ταπεινοφροσύνη σημαίνει να μάθεις να ακούς, να αποδέχεσαι ότι δε μπορείς να γνωρίζεις τα πάντα, να ξέρεις ότι κάνεις λάθη και να δέχεσαι τη διαφορετικότητα των απόψεων. Δε μπορούμε να έχουμε πάντα δίκιο και δε γίνεται να προχωρήσουμε μπροστά και να μάθουμε νέα πράγματα, εάν συνεχώς αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι δεν ξέρουμε πολλά από αυτά που υπάρχουν εκεί έξω. Δε γίνεται να φοράμε πάντα το μανδύα του παντογνώστη, να είμαστε κάθετοι και απόλυτοι σε αυτά που νομίζουμε ότι ξέρουμε και να μειώνουμε την άποψη ή τη γνώση του άλλου ανθρώπου.   Επίσης, δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια αλλά ακόμα και αν υπάρχει δε γίνεται να τη γνωρίσουμε. Γιατί εμείς οι άνθρωποι έχουμε πε...

 Όλα θέλουν το χρόνο τους. Χρειάζεται υπομονή, ψυχραιμία και ένα ήρεμο μυαλό - όσο αυτό είναι δυνατόν - για να μπορέσεις να αντεπεξέλθεις στις δυσκολίες της καθημερινότητας και να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα.   Έγινα για δεύτερη φορά μαμά πριν τρεις εβδομάδες και όλα μοιάζουν τόσο ξένα και περίεργα. Τύψεις, αρνητικές σκέψεις, φόβος και νοσταλγία. Ενοχές γιατί δε μπορώ να περνώ ακόμα το χρόνο που περνούσα με την κόρη μου και έχω πέσει με τα μούτρα στο μωρό, αφού χρειάζεται συνεχώς τάισμα και νανούρισμα. Αρνητικές σκέψεις, καθώς πιστεύω ότι όλο αυτό δε θα τελειώσει και ένα κύμα απελπισίας με κατακλύζει. Φόβος ότι ίσως να μη μπορώ να τα καταφέρω και νοσταλγία για τις στιγμές που περνούσα με τον άντρα και την κόρη μου πριν έρθει το μωρό.  Σαφώς ήταν κάτι που ήθελα, αλλά όπως και στην πρώτη γέννα, έτσι και τώρα, την περίοδο της λοχείας την περνώ με αρκετές μαύρες σκέψεις. Με σκέψεις που με τρομάζουν, με σκέψεις που δε θέλω να παραδεχτώ ούτε στον εαυτό μου. Προσπαθώ όμω...

  Διάβασα κάπου τα εξής λόγια: "Στην πραγματικότητα αυτό που είναι ακαταμάχητο στον έρωτα είναι αυτή η συγκινησιακή εμπειρία - όχι ο άλλος άνθρωπος. Η φράση του Νίτσε 'ερωτευόμαστε την επιθυμία μας, όχι το αντικείμενό της' είναι σημαντικό για τους ανθρώπους που βασανίζονται στον έρωτα".    Αυτό είναι κάτι που είχα συνειδητοποιήσει κάποια χρόνια πριν και έπειτα έπεφτα πάνω συνέχεια σε παρόμοιες διαπιστώσεις. Είχα καταλάβει ότι δεν ερωτευόμουν πάντα ανθρώπους. Δεν ξέρω άλλωστε αν είναι δυνατόν να ερωτευόμαστε συνέχεια κάθε άνθρωπο που γνωρίζουμε. Μπορεί για κάποιους να είναι. Πάντως αυτό που κατάλαβα στον εαυτό μου (και το βιώνουν αρκετοί άνθρωποι) είναι πως η ανάγκη μας και η επιθυμία μας να νιώσουμε αυτό το συναίσθημα είναι τέτοια που μας κάνουν να νομίζουμε ότι είμαστε ερωτευμένοι. Ερωτευόμαστε την ίδια την ιδέα του πάθους. Θέλουμε η ζωή μας να γεμίσει από αυτό. Και έτσι γνωρίζουμε συνέχεια ανθρώπους και ισχυριζόμαστε ότι ερωτευόμαστε ξανά και ξανά ενώ μπορεί και να ...

Ο μόνος τρόπος για να ηρεμήσω τα σκοτάδια μου, ο μόνος τρόπος για να σβήσω λίγο από το μαύρο που χρωματίζει την ψυχή μου είναι να κοιτάζω πίσω στο παρελθόν, για να συνειδητοποιήσω όλα όσα δεν είχα και έχω τώρα στο παρόν. Για να αντιληφθώ πού βρισκόμουν και πού βρίσκομαι τώρα. Για να νιώσω ευγνώμων για όλα όσα κατάφερα να αποκτήσω. Για όλες εκείνες τις στιγμές που δεν τα παράτησα, που συνέχισα να παλεύω με τα πιο τρομακτικά σκοτάδια μου και με τους πιο επικίνδυνους δαίμονές μου. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνω να ανακτήσω την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμησή μου. Μπορεί να είναι λάθος τρόπος, να είναι όλα μια ψευδαίσθηση και να μη χρειάζεται καν να σκεφτώ όλα όσα έχω καταφέρει για να μπορώ να νιώθω ικανή. Ίσως πρέπει να νιώθω έτσι ανεξαρτήτως κατορθωμάτων. Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι έτσι αισθάνομαι κάπως καλύτερα. Σίγουρα η οικογένεια που έχω καταφέρει να δημιουργήσω είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να μπορώ να νιώθω ευγνωμοσύνη κάθε μέρα στο θεό και στη ζωή, γιατί η αγάπη είναι αυτή που σε γεμί...

 Υπάρχουνε μέρες που αισθήματα ματαιότητας με κατακλύζουν. Πως τίποτα δεν έχει νόημα. Άλλες μέρες πάλι που μία αποτυχία, ένα λάθος με κάνουν να αισθάνομαι ανίκανη. Σαφώς δεν πιστεύω πως η αποτυχία είναι κάτι τραγικό, ίσα ίσα που θεωρώ πως εξελίσσεσαι και γίνεσαι σοφότερος αλλά σαν ένας άνθρωπος τελειομανής αντιμετωπίζω τον εαυτό μου κάπως πιο σκληρά θα έλεγα. Βάζω πολλούς και υψηλούς στόχους φτάνοντας πολλές φορές στα όρια της υπερκόπωσης και ακριβώς εκεί έγκειται το λάθος μου. Με μικρούς στόχους και με μικρά βήματα είναι πολύ πιο σίγουρο ότι θα επιτύχεις. Γενικά είμαι ένας άνθρωπος δημιουργικός και δραστήριος, μου αρέσει να κάνω και να μαθαίνω πράγματα αλλά αρκετές φορές προκειμένου να νιώσω ικανή, δυνατή και ξεχωριστή θέλω να τα κάνω όλα τέλεια. Αν δεν τα κάνω, αισθάνομαι όχι και τόσο ικανή. Ακόμα και όταν τα κάνω, πάντα βρίσκω κάτι να μην είμαι ικανοποιημένη. Όλα αυτά είναι φυσικό και επόμενο να μου προκαλούν απίστευτο άγχος και να μη μπορώ να είμαι χαρούμενη. Η αλήθεια βέβαια ε...

 Ένα σημαντικό βήμα που θα σε βοηθήσει για να έχεις μία καλή εικόνα - σχέση για/με τον εαυτό σου και θα σε βοηθήσει γενικότερα και στην ενδυνάμωση της αυτοεκτίμησης - αυτοπεποίθησής σου και του χαρακτήρα σου και θα βελτιώσει την ποιότητα ζωής σου είναι η αυτοπειθαρχία. Το να μπορείς δηλαδή να βάζεις όρια στον εαυτό σου και να τηρείς τις υποσχέσεις που του δίνεις. Εγώ προσωπικά όταν βλέπω ότι κάνω πράξη αυτό που δεσμεύομαι απέναντι στον εαυτό μου ένα αίσθημα δύναμης(όχι υπερδύναμης) με κατακλύζει και αισθάνομαι ότι είμαι ικανή να φέρω εις πέρας κάτι. Αντίθετα όταν δεν μπαίνω καν στον κόπο να πράξω αυτά που έχω σχεδιάσει, πέφτει καλώς ή κακώς η εικόνα μου, ότι δηλαδή δε μπορώ να πειθαρχηθώ. Αυτό είναι μία συνήθεια που χτίζεται σιγά σιγά. Επίσης θεωρώ ότι αν θέλεις κάτι, πρέπει να κάνεις και τις ανάλογες πράξεις. Αν εγώ θέλω να μπορώ να πιστεύω και να βασίζομαι στον εαυτό μου θα πρέπει να καλλιεργήσω την αυτοπειθαρχία μου. Αν δε με ενδιαφέρει, τότε λογικό είναι να μη μπω στον κόπο. Κα...

 Η πιο ξεχωριστή και μοναδική εμπειρία που έχω βιώσει μέχρι τώρα είναι αυτή της μητρότητας. Και σίγουρα θα αποτελεί την πιο ιδιαίτερη απ' όλες για ολόκληρη τη ζωή μου. Έχω λοιπόν την ευλογία, στα 24 μου σχεδόν χρόνια, να αποκαλώ τον εαυτό μου "μητέρα" και νιώθω τιμή για αυτό, καθώς η μητρότητα είναι μια ιερή έννοια και ο ρόλος που περικλείει είναι τεράστιος και εξαιρετικά σημαντικός για την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού. Το σημαντικότερο πράγμα που με απασχολεί είναι να είμαι όσο πιο καλή γίνεται σε αυτόν μου το ρόλο που αποτελεί και τον πιο μεγάλο μου στόχο. Πραγματικά προσπαθώ και θα συνεχίσω να προσπαθώ να παρέχω στο παιδί μου όλα όσα χρειάζεται για να νιώθει ευτυχισμένο, δηλαδή ασφάλεια, στήριξη, αγάπη, ηρεμία, κατανόηση και στοργή. Θα προσπαθήσω επίσης να μην κάνω τραγικά λάθη που θα το στιγματίσουν και θα το πληγώσουν. Και πραγματικά όλος μου αυτός ο αγώνας με κάνει να νιώθω γεμάτη ειδικά όταν θα βλέπω να αποδίδουν καρπούς οι προσπάθειές μου, δηλαδή να ανθίζει το παιδί...

  Συνηθίζω να εμπνέομαι από τις δύσκολες και σκοτεινές ημέρες... Και αυτές καλώς ή κακώς υπάρχουν και θα υπάρχουν για πάντα. Το θέμα είναι να μάθουμε να ζούμε με αυτές και με όλα τα αρνητικά συναισθήματα. Ποτέ δε θα πάψουν να υπάρχουν. Το σημαντικό είναι να αποδεχτούμε ότι η ζωή δε θα κυλά πάντα ήρεμα και αισιόδοξα.. Και να θυμόμαστε επίσης ότι και οι αρνητικές ημέρες θα περάσουν. Όλα κάνουν τον κύκλο τους και καλό είναι να μάθουμε να κυλάμε με αυτούς τους ρυθμούς. "Πάντα ρει" όπως είπε και ο Ηράκλειτος. Η αποδοχή αποτελεί το σημαντικότερο κλειδί για την εσωτερική ηρεμία. Αν μάθουμε να αφεθούμε, να εμπιστευτούμε τη φυσική και ομαλή αυτή ροή της ζωής θα είμαστε πιο κοντά ως προς την ηρεμία που αποζητάμε όλοι μας. Ας μην τρομάζουμε κάθε φορά που μας επισκέπτονται συννεφιασμένες και μουντές μέρες. Να θυμόμαστε ότι η επόμενη είναι μία άλλη ημέρα και μία νέα αρχή. Όλα- θετικά και αρνητικά- είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής και καλό είναι να δουλέψουμε με τον εαυτό μας για να το πετ...

 Διαβάζοντας στο βιβλίο του Γκάντι  "Το δώρο του θυμού" ότι οι αγορές δημιουργούν μονάχα βραχυπρόθεσμη ικανοποίηση, η οποία ξεθωριάζει γρήγορα, και πως πολύ μεγαλύτερη χαρά θα βρούμε σε πράγματα που δημιουργούμε παρά σε πράγματα που αγοράζουμε και πετάμε, αναλογίζομαι πως και εγώ συνέχεια παρασύρομαι από τον καταναλωτισμό της κοινωνίας μας και πέφτω θύμα του. Η συνεχής επιθυμία για υλικά αγαθά πολλές φορές γίνεται αυτοσκοπός και μετατρέπεται σε μία διαδικασία όπου μόνο άγχος μας γεμίζει, καθώς γίνεται εμμονή. Χάνουμε το ουσιαστικό νόημα της ζωής και την αληθινή χαρά πιστεύοντας πως οι ανασφάλειές μας και τα κενά μας θα εξαφανιστούν με τις αγορές. Όμως, αν παρατηρήσουμε, θα δούμε πως αυτή η ικανοποίηση φεύγει αμέσως και μετά πάλι έρχεται η θλίψη και μετά πάλι σπεύδουμε να πέσουμε με τα μούτρα στις αγορές. Είναι ένας φαύλος κύκλος. Επίσης δημιουργούμε στον εαυτό μας ψεύτικες ανάγκες μη σκεπτόμενοι τι πραγματικά χρειαζόμαστε στη ζωή μας ή συγκρινόμαστε με άλλους και τους ανταγων...

 Παγιδευόμαστε μέσα στην καθημερινότητα, μέσα σε άγχη, ανασφάλειες και αβεβαιότητες. Πολλές φορές η ζωή μπορεί να μοιάζει μάταιη, εντελώς μαύρη και κουραστική. Υπάρχουν στιγμές που θες να τα παρατήσεις όλα, να κάνεις μία παύση και να παγώσεις το χρόνο. Υπάρχουν μέρες που θες να μείνεις για πάντα στο κρεβάτι σου, απομονωμένος από όλους και όλα, χαμένος μέσα σε έναν δικό σου κόσμο. Ο φόβος και το άγχος σε τρομάζουν, τρώνε τη σάρκα σου, οι ελπίδες σου καταρρέουν και απελπίζεσαι. Άπειρες φορές τα έχω αισθανθεί όλα αυτά με χειρότερο εχθρό μου το άγχος, το οποίο με επισκέπτεται μέρα και νύχτα, ακινητοποιώντας με και αφαιρώντας μου στιγμές χαράς και ηρεμίας. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω σκεφτεί να αφήσω τα πάντα και να μείνω στάσιμη, επιλέγοντας δηλαδή την πιο εύκολη λύση. Αλλά τελικά συνειδητοποιώ ότι είμαι δυνατή από τη στιγμή που συνεχίζω και επιμένω να αγωνίζομαι και να προσπαθώ, να ψάχνω και να μαθαίνω, να εξελίσσομαι και να προχωρώ. Μέχρι πριν δυο και τρία χρόνια θα ξυπνούσα κατ...

  Ένας Γερμανός ποιητής είπε πως ο άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν' ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα, και αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό. Πράγματι ο άνθρωπος ανθίζει, λάμπει, ακτινοβολεί, γεμίζει αγάπη και αισιοδοξία και πετυχαίνει, εάν ποτίζει τον εαυτό του με λόγια όμορφα και με ασχολίες και συνήθειες καλές για το νου, το σώμα και την ψυχή του. Η αυτοεκτίμηση και η αυτοαγάπη συνοδεύονται και από ανάλογες πράξεις, από τέτοιου είδους συμπεριφορές, προσπαθείς δηλαδή να προσφέρεις προς εσένα ό,τι καλύτερο μπορείς, προσφέρεις στον εαυτό σου τη χαρά και την ηρεμία, την ανακούφιση και την ελπίδα, τη φροντίδα και την κατανόηση. Προσπαθείς να αποφύγεις οτιδήποτε βλαβερό και τοξικό προς εσένα, ανθρώπους, συνήθειες, κακές σκέψεις που σε καταβάλλουν και σε φθείρουν ψυχολογικά. Βάζεις εσένα ως προτεραιότητα, προσπαθείς να σου δώσεις τα πιο πολύτιμα εφόδια για να μην σε αφ...

  Κολλάμε ταμπέλες στην ευτυχία και τη βάζουμε σε κουτάκια περιορίζοντας έτσι τον εαυτό μας και τους άλλους. Η ευτυχία είναι καθαρά προσωπική υπόθεση του καθενός και σίγουρα υποκειμενική ως ένα μεγάλο βαθμό. Δίνουμε οδηγίες ή συμβουλές χωρίς να σκεφτόμαστε ότι αυτό για τον άλλον μπορεί να είναι "λάθος" ή να μη λειτουργεί. Παρασυρόμαστε από παγιωμένες και στερεοτυπικές αντιλήψεις. Νομίζουμε πως ο άλλος θα ευτυχήσει αν ακολουθήσει τις δικές μας απόψεις ή θεωρήσεις για τα πράγματα ή ακόμα και εμείς οι ίδιοι χάνουμε στιγμές, δε συνάπτουμε σχέσεις ή τις καταστρέφουμε, μένουμε πίσω στα όνειρά μας γιατί έχουμε περιοριστικές πεποιθήσεις. Ας αφεθούμε ελεύθεροι για να μπορέσουμε να αναπνεύσουμε και να ακολουθήσουμε το δρόμο που μας κάνει πραγματικά χαρούμενους. Το μονοπάτι της ευτυχίας και της ελευθερίας είναι δύσκολο, θέλει γενναιότητα και τόλμη, θέλει αρκετές φορές και ασυμβιβασίες, αλλά αυτό θα είναι και το μεγάλο στοίχημα με τον εαυτό μας, είναι ένα δώρο προς εμάς, ένα δώρο που μας...

    Νομίζω πως θα έπρεπε όλοι μας να κοιτάξουμε το παιδί που κρύβουμε μέσα μας, να το παρατηρήσουμε και να το αγκαλιάσουμε. Πάντα να θυμόμαστε πως μέσα μας έχουμε ένα παιδάκι που αποζητάει τη στοργή, τη φροντίδα, την προσοχή, την ασφάλεια και πάνω απ’ όλα την αγάπη. Και εμείς σαν ενήλικες πλέον να του προσφέρουμε όλα όσα χρειάζονται για να είναι ευτυχισμένο, για να ανθίζει.. Με τη σκληρότητα, την ανασφάλεια, τη συνεχόμενη κριτική το τρομάζουμε περισσότερο, το κάνουμε να φοβάται και να κλαίει. Μόνο όταν πραγματικά δούμε το εσωτερικό μας παιδί και το αντιμετωπίσουμε σαν ένα πραγματικό παιδί φροντίζοντάς το, θα ανθίσει η αυτοαγάπη και η ηρεμία. Ας το πιάσουμε από το χέρι, ας του χαμογελάσουμε, ας του πούμε μία όμορφη κουβέντα και ας του δείξουμε το δρόμο προς τα όνειρά του. Ας το βοηθήσουμε να είναι χαρούμενο, ξέγνοιαστο, με όλα όσα του αξίζουν.

  Πολλές φορές νομίζω είναι τέτοια η ανασφάλειά μας και η ανάγκη μας για επιβεβαίωση και ασφάλεια που ψάχνουμε σχέσεις για να καλύψουν τυχόν δικά μας κενά. Βέβαια η επιθυμία για έρωτα και συντροφιά είναι κάτι το απόλυτα φυσιολογικό και ανθρώπινο και σίγουρα όταν δίνουμε και παίρνουμε αγάπη αισθανόμαστε ολοκληρωμένοι. Όμως αυτό που εγώ σκέφτομαι είναι ότι μπορεί να μένουμε σε σχέσεις που είναι είτε τοξικές είτε τελειωμένες είτε σε σχέσεις γενικά που δεν μας ικανοποιούν μόνο και μόνο επειδή φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι και αντιμέτωποι με τον εαυτό μας, φοβόμαστε να ξεφύγουμε από τη δύναμη της συνήθειας ή ίσως και να μη βλέπουμε καν ή να μην παραδεχόμαστε ότι ο άνθρωπος που έχουμε δίπλα μας δεν είναι για εμάς ή ότι η συμπεριφορά του είναι βλαβερή για την ψυχή μας. Υπάρχει περίπτωση να μην ομολογούμε, όχι μόνο στους άλλους αλλά ούτε και στον ίδιο μας τον εαυτό, ότι δεν περνάμε καλά με το άτομο με το οποίο έχουμε σχέση, ίσως να ωραιοποιούμε καταστάσεις και να τον παρουσιάζουμε ως ιδανικό...

  Πολλές φορές το άγχος μας καταβάλλει στην καθημερινότητα προκαλώντας μας δυσλειτουργικότητα, νευρικότητα, εξουθένωση, κόπωση και δυσκολία στον ύπνο. Είναι αυτό που μπορεί να μας στρέψει σε διεξόδους που είναι επιβλαβείς για την υγεία μας, σωματική και ψυχική, όπως στο κάπνισμα, στο αλκοόλ, στην υπερβολική κατανάλωση φαγητού, κυρίως ανθυγιεινού, στις αγορές δίχως μέτρο και σε άλλα πολλά. Παρόλα αυτά όμως υπάρχουν τρόποι υγιείς που λειτουργούν ως φάρμακο, που ηρεμούν το σώμα, το μυαλό και την ψυχή και που, αν τους ενσωματώσεις στις συνήθειές σου, μπορούν να μειώσουν κατά πολύ τα επίπεδα άγχους και να σου προσφέρουν μια πιο γαλήνια και ισορροπημένη ζωή. 1. Γυμναστική/ χαλαρό περπάτημα 2. Επαφή με τη φύση 3. Έκθεση στον ήλιο 4. Ένα ντουζ / μπάνιο / περιποίηση προσώπου 5. Χαμομήλι / τσάι / γενικά φυσικά αφεψήματα 6. Μείωση του χρόνου στο κινητό και στην τηλεόραση, ειδικά στα social media 7. Μουσική ( εγώ προσωπικά πλέον βάζω χαρούμενη μουσική και χορεύω ) 8. Καταγραφή σκέψεων, συναισθ...

 Θα παραθέσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο "Από την άγνοια στη σοφία" του Χόρχε Μπουκάι..  "Γιατί να μη χαράζαμε μια πορεία όπου, τολμώντας κάπου κάπου κάτι καινούργιο, θα βάζαμε τα θεμέλια για μεγαλύτερα και καλύτερα πράγματα. Γιατί να μη σκεφτούμε ότι όποιος υπερβαίνει έναν προκαθορισμένο κανόνα θα φτάνει πάντοτε μακρύτερα από όποιον ποτέ του δεν τολμά να κάνει κάτι διαφορετικό, κάτι που δεν εγγυάται η πατροπαράδοτη κοινωνία. Γιατί να μη ρισκάρουμε μια διαδρομή μέσα από νέους δρόμους, εκεί που είναι πιθανό ν' ανακαλύψουμε διαφορετικές απαντήσεις και εμπειρίες."                                                                                                             Εγώ προσωπικά αυτό που αντιλαμβάνομαι απ...

   Στο βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι " Να βλέπεις στον έρωτα " υπάρχει το εξής απόσπασμα...            "Και όταν γίνω ένας άνθρωπος ολοκληρωμένος, που δε χρειάζεται κανέναν για να επιβιώσει, τότε σίγουρα θα βρω κάποιον επίσης ολοκληρωμένο για να μοιραστούμε αυτά που έχω και αυτά που έχει. Αυτό είναι το νόημα της σχέσης... όχι η σωτηρία, αλλά η επαφή. Ή, μάλλον, οι επαφές. Εγώ μ' εσένα. Εσύ μ' εμένα. Εγώ μ' εμένα. Εσύ μ' εσένα. Εμείς με τον κόσμο".   Επέλεξα το συγκεκριμένο κομμάτι, διότι έχω παρατηρήσει πως αρκετοί έως πολλοί κάνουμε το λάθος να εναποθέτουμε το νόημα της ζωής μας και την ευτυχία μας σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Πιστεύουμε πως μόνο τότε θα αποκτήσει φως και χρώμα η ζωή μας. Νομίζουμε πως μόνο τότε θα είμαστε πραγματικά χαρούμενοι. Θεωρούμε πως πρέπει να έρθει κάποιος για να μας βγάλει από το σκοτάδι και τον λήθαργο και να μας σώσει. Νιώθουμε πως χρειαζόμαστε κάποιον για να γεμίσει τα κενά μας.. Και απογοητευόμαστε όταν αυτός ο άνθρ...